തത്തയുടെ ഭക്തി

0
602
thennali-raman-stories-malayalam

കൃഷ്ണദേവരായ ചക്രവർത്തി വലിയ ഒരു ഈശ്വരഭക്തനായിരുന്നു. രാജസദസ്സിലുള്ളവരും ഈശ്വരഭക്തരായിരിക്കണമെന്നു ചക്രവർത്തിക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് മനസിലാക്കിയ രാജസേവകർ ഈശ്വരഭക്തി പുറമെ കാണിക്കുന്നതിൽ ഒരു മത്സരം തന്നെയായിരുന്നു. കൃഷ്ണാ, രാമാ, ഗോവിന്ദാ എന്നൊക്കെ അവർ എപ്പോഴും ഉച്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചക്രവർത്തിയെ അത് പ്രീതിപ്പെടുത്തി.

ഒരാളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം ചക്രവർത്തി ദുഃഖിച്ചു. അത് രാമന്റെ കാര്യത്തിലായിരുന്നു. രാമന് ഈശ്വരഭക്തി കുറവാണെന്നു ചക്രവർത്തി കണ്ടുപിടിച്ചു. ഈശ്വരഭക്തി ജീവിതവിജയത്തിന്റെ ആണിക്കല്ലാണെന്നു ചക്രവർത്തിക്കറിയാമായിരുന്നു. അത് കുറവായ ഒരാൾ സദസ്സിലുണ്ടാവുക നല്ലതല്ല.

പക്ഷേ ചക്രവർത്തിയുടെ ധാരണ ശരിയായിരുന്നില്ല. രാമൻ അടിയുറച്ച വിശ്വാസി തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഭക്തിപ്രകടനത്തിൽ കുറെ പിറകിലായിരുന്നു എന്നുമാത്രം. പലരുടെയും ഭക്തി പ്രകടനം ഉദരപൂരണത്തിന് മാത്രമാണെന്ന് രാമനറിയാമായിരുന്നു. രാമനത് അരോചകവുമായിരുന്നു.

ചക്രവർത്തി കൊട്ടാരത്തിൽ ഒരു തത്തയെ വളർത്തിയിരുന്നു. ഒരു സ്വർണ്ണകൂടിലായിരുന്നു അതിനെ പാർപ്പിച്ചിരുന്നത്. ചക്രവർത്തി തത്തയെ ഈശ്വരനാമം ഉച്ചരിക്കുവാൻ പഠിപ്പിച്ചു. അത് രാമാ, കൃഷ്ണാ, ഗോവിന്ദാ,  എന്നൊക്കെ ഉച്ചരിക്കുമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ചക്രവർത്തി രാമനെ വിളിപ്പിച്ചു.

‘രാമാ, നിങ്ങളീ തത്തയെ നോക്കൂ. അത് ഒരു ദിവസം അനേകം തവണ ഈശ്വരനെ വിളിക്കും. നിസ്സാരനായ ഈ തത്തയുടെ ഭക്തി പോലും നിങ്ങൾക്കില്ലാത്തതു ലജ്ജാകരമാണ്.’ ചക്രവർത്തി പറഞ്ഞു.

‘തിരുമേനീ ഞാൻ സത്യം പറയുന്നതിൽ പരിഭവം തോന്നരുത്. തിരുമേനി ഈ തത്തക്കു പാലും പഴവും കൊടുക്കുന്നു. ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി മാത്രമാണ് തത്ത രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും വിളിക്കുന്നത് അല്ലാതെ ഭക്തി കൊണ്ടല്ല’

രാമന്റെ അഭിപ്രായം ചക്രവർത്തിക്ക് സ്വീകാര്യമായി തോന്നിയില്ല.

‘എന്റെ തത്ത അത്തരത്തിലുള്ളതല്ല’ ചക്രവർത്തി പറഞ്ഞു.

രാമൻ തർക്കത്തിനൊന്നും നിന്നില്ല. പിറ്റേ ദിവസം രണ്ടറകളുള്ള ഒരു കൂടുമായി രാമൻ കൊട്ടാരത്തിലെത്തി. ഒരറയിൽ ഒരു പൂച്ചയെ പിടിച്ചു അടച്ചിരുന്നു.

‘എന്താണാവോ രാമന്റെ പുറപ്പാട്. ചക്രവർത്തി ചിന്തിച്ചു. തികഞ്ഞ ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു രാമൻ. രാമൻ കൊട്ടാരത്തിലെ തത്തയെ സ്വർണ്ണക്കൂട്ടിൽ നിന്നെടുത്തു രാമൻ കൊണ്ട് വന്ന കൂടിന്റെ പൂച്ചയില്ലാത്ത അറയിലിട്ടു. തത്തയുടെ ഭയം ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളു. ആ പക്ഷി കൂട്ടിൽ കിടന്നു ചിറകിട്ടടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് ഉന്തി നിന്നു.

ചക്രവർത്തി കൂട്ടിനടുത്തെത്തി. അനന്തരം ഈശ്വരനാമം ഉച്ചരിക്കാൻ തത്തയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. പക്ഷെ തത്ത ചക്രവർത്തി പറയുന്നത് കേട്ടതായി പോലും നടിച്ചില്ല. അതാകെ ഭയന്നിരിക്കുകയാണല്ലോ. ചക്രവർത്തി വീണ്ടും വീണ്ടും തത്തയോട് ഈശ്വരനാമം ഉച്ചരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പക്ഷെ ഫലം മുമ്പിലത്തേതു തന്നെ!

ചക്രവർത്തി തോൽവി സമ്മതിച്ചു.

‘രാമാ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതാണ് ശരി. തത്ത ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഭക്തി ഭാവിക്കുന്നത്. അല്ലാതെ യഥാർത്ഥ ഭക്തി കൊണ്ടല്ല. അത് പോലെ തന്നെയാണ് പല മനുഷ്യരും ഉദരപൂരണാർത്ഥം ഈശ്വരനാമം ഉച്ചരിക്കുന്നത്.’

രാമൻ തലകുലുക്കി.

ഋണഭാരം

രാമൻ ഒരു ധാരാളിയായിരുന്നു. കിട്ടുന്ന പണമെല്ലാം കണ്ടമാനം ചെലവാക്കുക അയാളുടെ ശീലമായിരുന്നു. പാരിതോഷികങ്ങളായി തന്നെ വലിയൊരു തുക രാമൻ സമ്പാദിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ കിട്ടുന്നതൊക്കെ ഞൊടിയിടയ്ക്കുള്ളിൽ ധൂർത്തടിക്കാനുള്ള രാമന്റെ വിരുത് ഒന്ന് വേറെയായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ രാമന്റെ ഭാര്യക്ക് രോഗം കലശലായി. കൈയിലാണെങ്കിൽ പണമേ ഇല്ല. വൈദ്യനെ കാണണം, മരുന്നുവാങ്ങണം ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ സാധിക്കും? രാമൻ ആകെ സങ്കടത്തിലായി. ആരോടെങ്കിലും ചോദിക്കാമെന്ന് വച്ചാൽ തിരിച്ചു കൊടുക്കുന്ന സ്വാഭാവം ഇല്ലാത്ത രാമന് കടം കൊടുക്കാൻ ആരും തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ഗതികെട്ട രാമൻ അവസാനം ചക്രവർത്തിയോട് നൂറു സ്വർണനാണയങ്ങൾ കടം വാങ്ങി. പക്ഷെ ഭാര്യക്ക് വേണ്ടി ചെലവഴിക്കുന്നതിനു പകരം രാമൻ ആ പണവും ധൂർത്തടിച്ചു.

ചികിത്സയൊന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും കുറെ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാമന്റെ ഭാര്യയുടെ ദീനം താനേ മാറി. ചക്രവർത്തിയോട് വാങ്ങിയ പണം കൊടുക്കേണ്ട സമയമായി. രാമന്റെ കൈവശമാകട്ടെ പണമില്ല താനും. ചക്രവർത്തിയെ കാണുമ്പോൾ ഓരോരോ ഒഴിവു കഴിവുകൾ പറഞ്ഞു അയാൾ മുങ്ങി. ക്രമേണ രാമൻ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പോകാതെയായി. അയാളെ അങ്ങനെ വിട്ടുകൂടെന്നു ചക്രവർത്തിക്ക് തോന്നി. അയാൾ അറിയാതെ അയാളുടെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കടം കൊടുത്ത തുക തിരികെ ചോദിയ്ക്കാൻ ചക്രവർത്തി തീരുമാനിച്ചു.

എന്നാൽ ബുദ്ധിമാനായ രാമൻ ഇതൊക്കെ ഊഹിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അയാൾ അമ്മയ്ക്കും ഭാര്യക്കും വ്യക്തമായ ചില നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി. എന്നിട്ടു മൂടിപ്പുതച്ചു കട്ടിലിൽ കയറി കിടപ്പായി

രഹസ്യമായി ചക്രവർത്തി രാമന്റെ വീട്ടിലെത്തി. നിശ്ചലനായി കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന രാമനെയാണ് ചക്രവർത്തി കണ്ടത്. അയാളുടെ അമ്മയും ഭാര്യയും അരികത്തിരുന്നു കരയുന്നു. ചക്രവർത്തിയുടെ മനസ്സലിഞ്ഞു. പാവം ചക്രവർത്തിക്കുണ്ടോ ഈ നാടകം മനസ്സിലാവുന്നു.

‘രാമനെന്തു പറ്റി?’ ഉത്കണ്ഠയോടെ ചക്രവർത്തി അന്വേഷിച്ചു. ഒരു നിലവിളിയായിരുന്നു മറുപടി. രാമന്റെ ഭാര്യയാണ് നിലവിളിച്ചത്. പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു.

‘തിരുമേനീ, എന്റെ ഭർത്താവ് മരിക്കാൻ കിടക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ മനസ്താപമുണ്ട്. ചക്രവർത്തിയോട് വാങ്ങിയ സ്വർണനാണയങ്ങൾ തിരികെ തരാൻ സാധിച്ചില്ലല്ലോ എന്ന്. ആ കടം വീട്ടിത്തീർക്കാതെ മരിച്ചാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാവിന് ശാന്തിയുണ്ടാകില്ല.’

ചക്രവർത്തിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

‘സ്വർണനാണയങ്ങൾ തിരികെ തന്നിട്ടില്ലായെന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷെ അതോർത്തു നിങ്ങൾ വ്യസനിക്കേണ്ട. ഞാനത് ഇളവ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. സമാധാനത്തോടുകൂടി തന്നെ രാമന് മരിക്കാം. രാമന്റെ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി വന്നു ഭവിക്കട്ടെ.’ വികാരാധീനനായി ചക്രവർത്തി പറഞ്ഞു.

പെട്ടെന്ന് രാമൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. വളരെ ഉല്ലാസവാനായി കാണപ്പെട്ടു. ചക്രവർത്തിക്ക് അത്ഭുതമായി ‘രാമാ നിങ്ങൾ മരിക്കാൻ കിടക്കുകയാണെന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞത്. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നത് അതിശയകരമായിരിക്കുന്നു.’ ചക്രവർത്തിയുടെ സ്വരത്തിൽ നീരസം കലർന്നിരുന്നു.

‘അതേ തിരുമേനീ ഞാൻ മരിക്കാൻ കിടക്കുകയായിരുന്നു. കടത്തിന്റെ ഭാരം മൂലമാണ് ഞാൻ മരണശയ്യയിലായത്. എന്നാൽ ഇന്നിതാ തിരുമേനി ആ ഋണഭാരം എന്റെ പുറത്തു നിന്നും എടുത്തു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതോടു കൂടി എനിക്ക് പുതു ജീവനുമായി’ രാമൻ പറഞ്ഞു.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

ഒരു മറുപടി വിട്ടേക്കുക

ദയവായി നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തുക!
ദയവായി ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ പേര് നൽകുക